EDEBİYAT Şiir

HEYECAN

15181205_1440575639293691_7881770266954953804_n

Yaşardı sevdasız, yaşardı aşksız

Yaşayamazdı heyecansız

Yalnızlığında vardı ne ararsanız…

Yalnız kalınca başlardı ağlamaya

Kafi olurdu belki, ağlasaydı yalnız

Hıçkıra hıçkıra gözünden akan yaşlara

Kalır diyordu, kalır…

Gül veren elde çiçek kokusu kalır

Bakıyordu koku almak için özüne

İçtensizlikten başka,

Çarpmıyordu hiçbir şey gözüne

Ne olmuştu,

Bu bedene, bu kalbe, bu hislere…

Vurmalıydı neşteri tez vakte

Belki kalırdı o zaman,

Kalbinde bir çiçek kokusu

Hissettikçe tutamıyordu kendini

İyileşen kanadının üstünde yükselen kuş gibi

Geçmek istiyordu artık harekete

Yaşamak istiyordu

Nakş ederek yeni kalplere

Hayat başlamıştı onun için yeniden

Gül verdikçe kokan kalbi

Güneş olmuştu

Çiçek olmak isteyenlere yeniden

Zamanın dindiremediği heyecanıyla

Dökülüyordu dilinden son duası

Ey gönüllere heyecan veren

Ey çiçek olana güneş veren

Bu kimsesiz kalplerin

Heyecanı ol, güneşi ol ebediyen…

| Muhammed Bozkurt

Yazar Hakkında

İmsak Dergisi

İmsak Dergisi

Yorum Yap

Powered by themekiller.com anime4online.com animextoon.com apk4phone.com tengag.com moviekillers.com